Μια στο καρφί… και μια στο πέταλο

Σκέψεις για την Κληρικολαϊκή
Ξεκίνησε από χθες στην Ουάσιγκτον η 39η Κληρικολαϊκή Συνέλευση της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, με κεντρικό θέμα το «Συνάγαγετε τον λαό μου στον οίκο μου». Δηλαδή, όπως το εξήγησε στην συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα μας ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος και δημοσιεύθηκε την περασμένη Δευτέρα, το πως θα επιστρέψουν στην Εκκλησία μας όλοι όσοι απλά βαφτίστηκαν, ή αυτούς που προέρχονται από μικτούς γάμους και αργότερα σταμάτησαν την επαφή με την Ορθοδοξία, άλλους που έρχονται μόνο στις μεγάλες γιορτές, ή ακόμη κι αυτούς που είναι άθρησκοι.
Ο στόχος είναι απόλυτα σωστός, εκείνο που δεν είμαι βέβαιος είναι η εφαρμογή του. Γιατί δυστυχώς, ούτε τη σωστή νοοτροπία έχουμε, ούτε τους κατάλληλους μηχανισμούς.
Να γίνω πιο συγκεκριμένος. Η Εκκλησία μας όταν μιλά για ιεραποστολικό έργο και ευαγγελισμό, το περιορίζει στην Αφρική και σε κάποιες τριτοκοσμικές χώρες. Κατά την παράδοση των καθολικών κι αργότερα των ευαγγελιστών. Οι μεν πρώτοι μακέλεψαν τη Λατινική Αμερική, οι δε δεύτεροι, επιτέλεσαν σημαντικό έργο, θρέφοντας πεινασμένους.
Είναι αλήθεια ότι και οι Ορθόδοξοι επιτέλεσαν παρόμοιο έργο στην Αφρική κι άλλες χώρες, όπου η IOCC όντως βοηθά κι έχει και αποτελέσματα.
Τι κάνουμε όμως για την Αμερική;
ΚΑΡ.ΦΙ.

Μάλλον τίποτε

Εδώ τα πράγματα δεν είναι ρόδινα. Η Αρχιεπισκοπή μας έχει συγκεντρώσει αρκετά χρήματα σε περιπτώσεις μεγάλων καταστροφών εδώ και στην Ελλάδα, τι γίνεται όμως για τις υπόλοιπες περιπτώσεις της καθημερινότητας; Έβλεπα τις εκθέσεις του αρμόδιου τμήματος Φιλανθρωπίας. Αναλυτικοί όντως οι λογαριασμοί για τις φωτιές της Πελοποννήσου και την Κατρίνα, όμως στα υπόλοιπα θέματα, κανένα στοιχείο. Σε τι ύψος ανέρχεται το σύνολο των φιλανθρωπικών δραστηριοτήτων της Αρχιεπισκοπής μας: Που διατίθενται τα χρήματα; Πόσους ανθρώπους αγγίζουν οι φιλανθρωπικές μας δραστηριότητες, ποιοί είναι αυτοί οι άνθρωποι και ποια τα γενικότερα ωφέλη για την Εκκλησία μας; Κανένα πάλι στοιχείο.

Αλλά και για την Εθνική Φιλόπτωχο, τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Τα περισσότερα χρήματα που συγκεντρώνονται διατίθενται σε διάφορα ιδρύματα (Άγιος Βασίλειος, Άγιος Μιχαήλ, Θεολογική Σχολή κλπ) και κάποια άλλα σε νοσοκομεία. Αυτά όμως είναι όλα όσα μπορούμε να κάνουμε;

Και να γίνω πιο συγκεκριμένος. Σήμερα που η Αμερική έχει εισέλθει σε μεγάλη κρίση, με πολλούς συνανθρώπους μας να κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους, εμείς πως προετοιμαζόμαστε για να τους βοηθήσουμε; Πόσες κοινότητες της Αρχιεπισκοπής μας έχουν ανοίξει ποτέ τις πόρτες τους σε άστεγους και πεινασμένους, προσφέροντας ύπνο και τροφή; Πόσες έχουν ασχοληθεί με προγράμματα για τα ναρκωτικά και το AIDS;

Και δεν μιλώ μόνο για τους Έλληνες και Ορθόδοξους, αλλά και για άλλους, τους οποίους αν αγγίξει το φιλάνθρωπο χέρι της Εκκλησίας, θα μας δουν με άλλο μάτι.

ΚΑΡ.ΦΙ.

Μόνο για πλούσιους

Ρώτησα κάποτε έναν κληρικό, αν κάποιος φτωχός έλθει και σας ζητήσει μία βοήθεια, τι θα κάνετε; Ο ίδιος μου είπε πως αν πρόκειται για μικροποσό θα το προσφέρει ο ίδιος, ή θα το παραπέμψει στη Φιλόπτωχο, ωστόσο στην πράξη, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Κανείς κληρικός δεν μπορεί να δίδει συνέχεια σε φτωχούς κι ούτε δίνει. Η αλήθεια είναι πως θα ξεκινήσει μία ολόκληρη γραφειοκρατική διαδικασία, ο άνθρωπος θα στέλνεται από τον Αννα στον Καϊάφα, θα του ζητηθεί ολόκληρο βιογραφικό, γιατί, λένε οι άνθρωποι του Θεού, πολλοί έρχονται και μας εκμεταλλεύονται. Όποιος όμως υποστηρίζει κάτι τέτοιο, μάλλον δεν κατάλαβε το νόημα της φιλανθρωπίας και της καλής πράξης.

Στο τέλος, όλοι καλύπτονται πίσω από τη δικαιολογία ότι οι καλές πράξεις πρέπει να μένουν κρυφές, γιατί δεν πρέπει να ξέρει η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου, όμως, στην πραγματικότητα, ούτε η αριστερά ποιεί, ούτε η δεξιά. Μένουμε στη φιλανθρωπία προς τα ιδρύματά μας, δηλαδή ουσιαστικά να χτίζουμε ντουβάρια, να κλείνουμε μαύρες τρύπες και να πληρώνουμε μισθούς διαφόρων στελεχών του μηχανισμού, χωρίς να καλλιεργούμε ένα πνεύμα φιλανθρωπίας, απʼ άκρου εις άκρην στην Εκκλησία μας.

Το αποτέλεσμα, ο μεν απλός κόσμος να δίνει τη συνδρομή του, το δολάριο στο καλαθάκι και στο παγκάρι για το κερί, να καλύπτεται κι αυτό πίσω από το δεξί κι αριστερό του χέρι και η φιλανθρωπία να αποτελεί έργο μόνο των ευπόρων μας. Και μάλιστα αυτών που οι δωρεές εκπίπτουν του υψηλού τους εισοδήματος και τα χρήματα θα πήγαιναν στην Εφορία.

Δεν λέω, καλό κι αυτό κι άγιο, και μπράβο σʼ αυτούς τους ανθρωπους για τις δωρεές τους, όμως, δε νομίζω οι Ευαγγελιστές μας, όσο Αγιοι και πεφωτισμένοι να ήταν, δεν είχαν προβλέψει πως οι καλές πράξεις φιλανθρωπίας θα διέπονταν από τη λογική, «ας τα δώσουμε στην Εκκλησία, αφού έτσι κι αλλιώς θα μας τα πάρει το IRS”.

ΚΑΡ.ΦΙ.

Αν θέλουμε …

Αν θέλουμε λοιπόν οι στόχοι του 39ου συνέδριου να γίνουν πραγματικότητα, νʼ αλλάξουμε ριζικά. Κάποτε, στην πρώτη συνεδρίαση του Αρχιεπισκοπικού Συμβουλίου υπό την προεδρία του, ο τότε Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδωνας είχε θέσει σωστά στο κλείσιμο το νόημα της φιλανθρωπίας και πως πρέπει να το προσεγγίσει η Εκκλησία μας. Θα μου πείτε ούτε κι αυτός έκανε τίποτε. Εντάξει. Τουλάχιστον κάποτε πρέπει να τεθούν σωστά οι βάσεις και να αρχίσει η υποδομή. Από τις μητροπόλεις μας μόνο η Μητρόπολη Βοστόνης έχει Οίκο Φιλοξενίας κι αυτός δεν είμαι σίγουρος πόσους βοηθά και πως. Οι υπόλοιπες μητροπόλεις; Η Αρχιεπισκοπική περιφέρεια; Οι κοινότητες;

Ας αλλάξουμε όλοι μας κι ο καθένας χωριστά, αν θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο.

ΚΑΡ.ΦΙ.

Η Μπαλάντα του σημερινού Έλληνα

Χρόνια τώρα στριμωγμένος στη γωνιά
Σε μια χώρα που δε μοιάζει με καμία
Χίλια έχει προσωπεία… κιʼ εθνική αντιπροσωπεία
Μπερδεμένη με βαλίτσες και κουτιά
Τζάμπα μάγκες , θεωρίες….
σε μπαλκόνια και πλατείες
Και το πιόνι εσύ…στη μέση φουκαρά…
Χρόνια τώρα έχω μέσα μου πληγή
Κιʼ αν δεν φαίνεται κρυφά αιμορραγεί
Γιατί έκανα το λάθος…..
ναʼ χω όραμα και πάθος
Σʼ ένα τόπο που με πλήγωσε πολύ
στο μπλα-μπλα τα καταφέρνει….
κιʼ από πίσω μου τη φέρνει
και το ίδιο έργο πάλι απʼ την αρχή
(Επί τέλους πια το έργο ας τελειώνει
Πριν να μείνουμε όλοι δίχως παντελόνι
Μπήκαμε σε ζώνες γκρίζες…
με λαδώματα και μίζες
Ποιος λαδώνει…ποιος γλυτώνει
…ποιος πληρώνει).

Γ.ΜΑΝ.